Editorial: Ποιοι και γιατί “μαλώνουν” τον Τζέφρι Πάϊατ

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

Έχει μεγάλο ενδιαφέρον η έκδηλη δυσφορία μερίδας των μίντια που πρόσκεινται στη Ν.Δ σχετικά με την ένταση και τον τόνο της αντίδρασης του πρέσβη των Ηνωμένων Πολιτειών Τζέφρι Πάϊατ μετά την επίθεση με μπογιές του “Ρουβίκωνα” στην πρεσβευτική κατοικία.

Ο κ. Πάϊατ έκανε λόγο για “παιδαριώδη βανδαλισμό” κι αυτό προκάλεσε… κύματα οργής εναντίον του.

Η δυσφορία για την “ήπια” αντίδραση του Αμερικανού πρέσβη ενδύεται με το επιχείρημα ότι ο έμπειρος διπλωμάτης δεν επιθυμεί να διαταράξει τις εκλογές της 26ης Μαϊου και να ενοχλήσει τον Αλέξη Τσίπρα επειδή είναι, όπως λέγεται, πρόθυμος σύμμαχος των ΗΠΑ. Προφανώς, οι αντιδρώντες θα επιθυμούσαν μια σφοδρή καταδίκη της κυβέρνησης σε συνδυασμό, ίσως, με μία αναμόχλευση σεναρίων τρομοκρατίας και μομφές ότι η Ελλάδα είναι “ξέφραγο αμπέλι”. Θα βοηθούσε την περαιτέρω ανάπτυξη του γνωστού αφηγήματος περί ανομίας.

Η δράση του “Ρουβίκωνα” είναι αναμφίβολα ένα “σπυρί” στις επιχειρησιακές αδυναμίες της αστυνομίας και ένα σοβαρό πρόβλημα για την εικόνα της χώρας. Και το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη πρέπει να γίνει επιχειρησιακά πιο αποτελεσματικό και πολιτικά αυστηρότερο. Ο κ. Πάϊατ δεν θέλει, όμως, απ΄ ότι φαίνεται να ρίξει λάδι στη φωτιά διότι αντιλαμβάνεται την “μεγάλη εικόνα” και δεν υιοθετεί την μικροκομματική προσέγγιση ορισμένων.

Η Αμερικανική πρεσβεία έχει δεχθεί τρομοκρατικές επιθέσεις με ρουκέτες κατά το παρελθόν και η αμερικανική διπλωματία μπορεί να αντιληφθεί πως εκείνη η εποχή έχει παρέλθει. Επίσης αντιλαμβάνεται πως ο ρόλος της Ελλάδας στον γεωπολιτικό σχεδιασμό των ΗΠΑ στην περιοχή είναι αισθητά αναβαθμισμένος και η χώρας μας ένας χρήσιμος και κρίσιμος σύμμαχος. Το γεγονός ότι σε αυτή την αναβάθμιση του ελληνικού ρόλου έχει συμβάλλει η κυβέρνηση Τσίπρα προφανώς δεν μπορεί να αποτελέσει μομφή από κόμματα και μέσα ενημέρωσης που τάσσονται αναφανδόν υπέρ της ένταξης της χώρας στον δυτικό αστερισμό.

Αποτέλεσμα εικόνας για πρεσβεία ΗΠΑ

Ο κ. Πάϊατ, ευφυής και ικανός διπλωμάτης, μπορεί να αντιληφθεί τη διαφορά ανάμεσα στις τρομοκρατικές επιθέσεις του παρελθόντος και τις μπογιές του “Ρουβίκωνα”. Και δεν προτίθεται να προκαλέσει ρωγμές σε μια σχέση που αποβαίνει προς όφελος των ΗΠΑ.

Όταν συνομιλεί κατ’  ιδίαν με τους αρμόδιους υπουργούς ή με τον πρωθυπουργό είναι βέβαιο πως εκδηλώνει τις επί μέρους ανησυχίες του. Δεν πρόκειται, ωστόσο, να το πράξει δημοσίως, ει μη μόνο όταν αφορά μείζονα συμβολικά και ουσιαστικά ζητήματα, όπως οι άδειες στους δολοφόνους (και) αμερικανών πολιτών της 17Ν. Γνωρίζει να ιεραρχεί τα προβλήματα και να διακρίνει τα σημαντικά από τα λιγότερο σημαντικά και τα σχεδόν ασήμαντα, ακόμα κι αν κάτι τέτοιο δεν αρέσει σε κάποιους…

 

Share.

About Author